She will be the queen of all Dragons!

Kwaad staarde ze voor zich uit. ‘Hoe kan ze dat flikken, eerst haar de liefde verklaren en daarna zich dood leuk van school laten trappen.’ Kwaad stond Loladoré op en schopte tegen een steentje die op de grond lag en daardoor een paar meter verder op weer landen. Zacht gromde ze zoals haar moeder ook altijd had gedaan en bende verder en dieper het donkere bos in terwijl ze de pijn op haar linker onderarm probeerde te negeren, wat lastig ging aangezien de pijn met de minuut steeds heftiger werd. Opnieuw gromde ze ‘Oké Oké ik reageer al’ Meteen trok ze haar mouw omhoog en staarde naar het inkt zwarte teken op haar arm wat duidelijk kronkelde. Even zuchtten ze en drukte toen haar vinger op het teken. Meteen toen ze dat deed begon de omgeving om haar hen te vervagen en kreeg ze het gevoel als of ze ergens anders naar toe verplaatst werd. Maar al snel nam het beeld weer toe, het beeld van een donkere kamer met alleen maar de openhaard aan. Voor de openhaard stond ene figuur in een zwarte mantel gehuld. ‘Moest dat nou zus?’ mompelde Loladoré geïrriteerd. De vrouw die voor de haard had gestaan draaide zich nu om en deed langzaam haar kap af en het gezicht van Lucia Riddle kwam te voorschijn en ze grijnsde breed. ‘Het spijt me zusje maar dit was inderdaad nodig, en je bent te laat! Je weet donders goed dat je moet reageren als ik je roep.’ Loladoré knikte maar wat en gromde binnen’s mond’s waarna ze een stoel pakte en neer plofte. ‘Moet dat nou dat donker hier?’ Meteen pakte ze haar toverstok richten die op de luiken en mompelde een spreuk waardoor de luiken open ging en het licht werd in de kamer. ‘Zo dat is stukken beter’ zei Loladoré met een grijns maar al snel verdween deze toen ze het gezicht van haar zus zag. ‘Jezus, Lucia wat is er met jou gebeurd?’ vroeg ze geschrokken bij het zien van het bleke gezicht van haar zus die onder de krassen zat. ‘Niks wat jou aan gaat’ bromde Lucia naar haar zusje. ‘En voor die bezorgdheid kom je hier ook niet!’ Loladoré zuchtte even en haatte dit soort momenten, de momenten dat ze werd behandeld als één van haar volgelingen, één van de dooddoeners. ‘Nou vertel dan maar waarom ik zo snel moest komen opdraven’ gromde Loladoré terwijl ze haar zus strak aan keek. ‘Lief, Lief zusje toch doe niet zo raar tegen mij, maar goed je bent hier omdat ik je een opdracht ga geven. Die je zorgvuldig en zo snel mogelijk moet afhandelen.’ Lucia liep weer terug naar de luiken en deed er een paar dicht. ‘Wat voor opdracht dan?’ Vroeg Loladoré nu licht geïrriteerd. Er verscheen een gemene grijns om Lucia’s lippen terwijl ze zich weer omdraaide richting haar zusje. De rillingen liep over de rug bij Loladoré bij het zien van de grijns, want deze grijns betekende dat ze waarschijnlijk een opdracht kreeg die ze liever niet wil uit voeren. Lucia liep een stuk dichtbij en een paar meter van Loladoré bleef ze staan met haar armen over elkaar hen. ‘Lief zusje ik wil dat jij Kerrohen N’Daerroe vermoord. Een meisje van Ravenklauw.’ Geschrokken keek Loladoré haar zus aan maar verborg dit al snel door alleen maar te knikken. ‘Oké’ was het enigste was te nog zei. Lucia glimlachte tevreden ‘En zorg er maar voor dat je deze opdracht uitvoert! Anders zal het je nog eens gaan bezuren. En nu verdwijn uit me ogen!’ Lucia wees op haar zusje mompelde een spreuk en al snel was de omgeving weer veranderd in het verboden bos…

If this was youre last day on earth, how would you spend it?

15Oktober; Maandag avond 11 uur
Voorzicht liep Loladoré voetje voor voetje door het oude huis hen, terwijl ze haar toverstok voor zich had gericht. Ze was door een paar Dooddoeners naar een afgelegen plek gebracht, waarom wist ze niet. Ze had geschreeuwd om haar moeder maar niks leek te helpen. Een paar weken geleden was de Heer van het Duister naar haar toe gekomen met de woorden; ´15 oktober is je laaste dag op aarde, hoe ga jij deze door brengen?’ Toen hij deze had uitgesproken verdween hij meteen. Loladoré had angstig om zich hen gekeken en meteen haar moeder een brief geschreven maar ze leek hier maar geen antwoord op te krijgen, zou hij er achter zitten? Zo hij haar moeder gemanipuleerd hebben? En nu liep ze hier door een oud krakend huis, op de laaste dag van haar leven. Wat waren ze met haar van plan? Zouden ze haar vermoorden? Loladoré wist het niet meer en ze wilde het ook niet meer weten. Voorzicht liep ze verder tot dat ze plotseling ergens gekraak hoorde, verstijfd bleef ze staan terwijl ze voorzicht probeerde te kijken waar het geluid vandaan kwam. Maar het bleef echter stil en er was niks meer te zien. Verschillende gebeurtenissen van die dag schoten door haar gedacht hen, ze had bijna de hele dag met Kerrohen door gebracht zonder haar te vertellen dat dit misschien wel haar laaste dag met haar was. Ze hadden verschillende dingen gedaan. Zo hadden ze eerst een hele tijd door gebracht in de tuinen van Zweinstein waar ze gepicknickt hadden, de dag ging goed tot dat Loladoré een brief ontving van een onbekende ontvanger waar in stond dat ze om 10 uur voor het verbodenbos moest staan, waarom of wie het had geschreven wist ze niet. Vanaf dat momeend drong het pas tot haar door dat het misschien echt wel haar laaste dag op aarde was. Ook had ze nog een brief naar haar moeder geschreven, maar wat er in stond wist ze eigenlijk niet meer… Plotseling was er weer een gekraak en opnieuw bleef Loladoré verstijfd stil staan terwijl ze haar toverstok meer omhoog hielt. waardoor het licht door de gang kon schijnen. Maar er was opnieuw niks te zien. Na dat ze haar moed weer bij elkaar had geraapt liep ze voorzicht verder. Zag ze dat nou goed? Aan het einde van de gang leek licht te branden. Voorzicht liep ze verder tot dat ze voor een deur stond waar onder vandaan licht kwam. Ze pakte de deur knop vast en drukte deze langzaam naar beneden waardoor de deur krakend open ging. Voorzicht stapte ze naar binnen en de warme gloed van de haard kwam haar meteen te gemoed, die vrolijk knapperde als of er niks aan de hand was. Eenmaal in de kamer keek Loladoré nog eens goed rond en een stoel voor de haard viel haar op, voor de stoel lag een lange slang die ze kende als Nagini, de slang van de Heer van het Duister. Geschrokken bleef ze staan terwijl ze haar toverstok liet zakken en angstig naar de stoel staarde. ‘Ah, daar ben je dan eindelijk’ Begon de man in de stoel. ‘Welkom in mijn ouderlijke huis, of temisten wat er nog van over is.’ Even bleef het stil en Loladoré staarde naar de achterkant van de stoel. ‘Weet je waarom je hier bent?’ Ging de man verder. Loladoré schudde haar hoofd terwijl ze naar de vloer staarde: ‘Nee Heer’ mompelde ze. ‘Maar Loladoré –‘ begon hij ‘Weet je dan niet dat jij eigenlijk mijn grootste vijand bent, en niet Potter?’ siste hij nu. Loladoré’s ogen werden groot en geschrokken staarde ze naar de stoel. Hoe kon zij nou zijn grootste vijand zijn? De dochter van één van zijn trouwste dienaren, nee dit kon niet waar zijn. ‘Dat kan niet!’ Riep ze geschrokken uit. Dit leek de woede van Voldemort nog meer aan te wakkeren waardoor hij zijn stoel met een ruk omdraaide en midden in de ogen keek van Loladoré. ‘Toch is het echt waar’ Langzaam stond hij op terwijl een witte toverstok onder zijn mantal te voor schijn kwam. Geschrokken staarde ze naar zijn toverstok, en haar lot schoot voorbij haar ogen. ‘Ja, Loladoré Lestrange dit was inderdaad jou laaste dag hier op aarde. Vijanden moeten worden uitgeschakeld’ Met deze woorden liep hij meer in de richting van Loladoré terwijl hij langzaam zijn toverstok ophief. ‘Als dit je laaste dag op aarde was? Heb je deze dag dan goed besteed?’ siste Voldemort plotseling tegen Loladoré die zich tegen de muur had aangedrukt. Toen ging plotseling alles snel, hij hief zijn toverstok op en een fel groene lichtstraal bande zich een weg richt Loladoré. Voor dat ze kon reageren had de lichtstraal zijn eindpunt al bereikt, de borst van Loladoré. Met grote ogen staarde ze voor zich uit terwijl ze langzaam op zij lang de muur liep en uiteindelijk naar beneden zakte. Ze voelde niks meer geen angst en geen pijn. Toen sloot ze langzaam haar ogen, op het momeend dat ze dit deed viel ze in een lange diepe slaap…Ze was dood en nooit meer zal ze terug keren…

Daar stond ze dan, de eerste dag op haar nieuwe school en niemand die ze kende. Zenuwachtig en een beetje angstig keek ze over het schoolplein hen die ondertussen al aardig vol was gestroomd met leerlingen. Sommige keken haar even verbaasd aan aangezien zij het nieuwe gezicht was deze dag, het was een kleine school dus bijna iedereen kende iedereen. Voorzichtig zette ze een paar stappen richting de hoofd ingang van de school tot haar ogen vielen op een meisje met lang blond haar. Even slikte ze en schudde haar hoofd en liep met haar hoofd naar beneden door naar binnen.

Niet veel later liep ze achter een mevrouw met lang grijs haar aan, die haar naar haar klaslokaal zou brengen. Na een gang door gelopen te zijn en de trap op gelopen bleven ze staan voor lokaal 20. Voorzichtig klopte de vrouw op de deur en pakte toen de kruk vast en duwde deze naar beneden waardoor de deur open ging en ze naar binnnen stapte. Het meisje stapte angstig achter haar aan het lokaal binnen terwijl ze zenuwachtig de klas rond keek, terwijl ze door alle andere leerlingen werdt aan gestaard. De vrouw vertelde een kort verhaalt over haar. Haar naam, hoe oud ze was en waarom ze in deze klas kwam. Dat was behoorlijk logish want ze was verhuisd. Voorzicht keek het meisje op en meteen keek ze recht in de ogen van het zelfde meisje wat ze op het schoolplein gezien had, haar gezicht verschoot van kleur en ze glimlachde even kort. Met een klein duwtje in haar rug zette ze een stap naar voren en naam een zenuwachtig plaats naast het meisje met het blonde haar aangezien alleen nog daar een plekje over was. Voorzicht keek ze even opzij en glimlachde kort terwijl ze een glimlacht terug kreeg en ze de les verder volgende..